Recht op informatie
Als patiënt hebt u recht op informatie over uw ziekte en de aard en de gevolgen hiervan, het onderzoek en/of de voorgestelde behandeling. Uw hulpverlener is verplicht alle informatie te geven, in begrijpelijke taal, over uw ziekte, de behandeling, de gevolgen en eventuele risicos die de behandeling met zich meebrengt alsmede uw vooruitzichten. Daarnaast is de hulpverlener verplicht u informatie te verstrekken over de eventuele alternatieve behandelingsmogelijkheden. Indien u wenst verstrekt de hulpverlener de informatie schriftelijk. Artsen, verpleegkundigen en andere hulpverleners informeren u zo goed mogelijk. Indien u niet alles begrijpt of onthoudt kunt u altijd om een nadere toelichting vragen.
Binnen de wet bestaat er een uitzondering op de informatieplicht van de hulpverlener, de
therapeutische exceptie. De hulpverlener kan het geven van informatie achterwege laten wanneer hij/zij zeer sterke aanwijzingen heeft dat het informeren van de patiënt ernstig schade tot gevolg kan hebben.
Recht op geen informatie
U kunt als patiënt aangeven om geen of bepaalde informatie niet te ontvangen. De hulpverlener zal deze wens respecteren. Indien door het niet verstrekken van informatie ernstig nadeel voor u of uw omgeving ontstaat, kan de arts besluiten de informatie (ondanks uw wens) toch te verstrekken.
Toestemmingsvereiste
Voor een behandeling of onderzoek vraagt uw behandelend arts uw toestemming. U hebt het recht de behandeling of het onderzoek te weigeren. Bij ingrijpende behandelingen wordt uw toestemming uitdrukkelijk gevraagd. In overige gevallen gaat de hulpverlener ervan uit dat u uw toestemming stilzwijgend hebt gegeven. In acute situaties mag de hulpverlener in uw belang zonder toestemming handelen.
Voor kinderen tot 12 jaar beslissen ouders of voogd. Zij geven toestemming voor de behandeling. Bij kinderen van 12 tot 16 jaar is zowel de toestemming van ouders/voogd als van het kind nodig. Kinderen vanaf 16 jaar worden gelijkgesteld met volwassenen en beslissen dus zelf. |
